ki'sa pek'ke 'kwandə də 'nɔttə 'pjovə e 'oskə ʎu 'vjentə də ma'istə mə sə əŋ'grifənə le 'karnə e mə 'ʃeɲɲe na maliŋko'nia 'dentə 'la nemə ke nu me fa dur'mi 'restə nʣu'laɲɲə e 'pɛnzə 'pɛnzə a 'tantə 'kosə 'bruttə a la 'werrə a la 'fɛmə a 'tutti ʎi 'wɛi ke 'adʤə pas'sɛtə 'ɔŋŋə 'trɔnələ jɛ na 'bomba 'ɔɲɲə 'lampə nu pa'latʦə appit'ʧɛtə vu'lessə dur'mi ma nən 'pɔtʦə 'kwandə 'pjovə də 'nɔttə e 'oskə ʎu 'vjentə də ma'istə
(00:00)
Chissà perché quando di notte piove e soffia il vento maestrale mi viene la pelle dʹoca, e la mia anima è assalita da una malinconia che non mi lascia dormire. Resto insonne e penso. Penso a tante cose brutte, alla guerra, alla fame, a tutti i guai che ho passato. Ogni tuono è una bomba, ogni lampo un palazzo incendiato. Vorrei dormire ma non posso quando piove di notte e soffia il vento di maestro.
