Informatore II
sə po kəmənˈʣa …i ˈʃtɔ ˈalːa ˈʃtraːda ə ˈsandə ˈɡːjaːʃə…ˈloːkə ˈseːmə ˈtand aˈmiːkə ˈtutːə ˈkesːə p.…f. a. t. ˈdopːə naʃˈːetːə s. e f. təˈneːva ˈdːʒa na ˈbːɛlːa eˈta nˈʣomːa non na ˈbːɛlːa eˈta ka təˈneːva trɛnd ˈanːə ma təˈneːa ˈsɛmbə na dəˈʧiːna ˈaːnːə də ˈkːju…ˈɛːranə ˈtandə kənˈdɛndə…maˈdɔnːa ˈkomːə ʧə dəvərtaˈvɛːmə ˈnːanʣə ˈalːa ˈkːjeːsa faˈɛːmə ˈtandə aˈmiːkə ʧə ˈʃteːva a. l. ʧə ˈʃteːa ʧ. ʧ. e ˈkːesːə a. m. e tːʃə dəvərtaˈvɛːmə ˈtandə a pːatˈːsja a ˈbːutːsəkə a nːaskunːaˈrɛlːa faʧaˈvɛːmə lə kəmˈːaːrə kə lːə kanəˈʃtrɛlːa ŋˈɡaːpə faʧaˈvɛːmə i ˈdːʒiːrə diː ˈviːkulə fːa ˈfɛnda ka jaˈvɛːmə a kːanˈːiːtə…po ʧə ˈʃteːa ʃta s. ʧ.…ʧ. sə ˈkjaːma ma nu la kjaˈmaːmə ʧ. pərˈke i djaˈlɛtːə e ˈkːwijːə kə…ʧ ˈɛ la ˈpjaːɡa del djaˈlɛtːo dəˈʧeːmə nu…alˈːoːra la kjamaˈvɛːmə ʧ.…e ˈkːwelːa maˈdɔnːa komː ˈɛːra atːakˈːaːta ˈalːa faˈmijːa ˈnɔʃtra vəˈneːa ˈsɛmbrə a ˈkːaːsa a kːjaˈmarmə pərˈke i maˈɡaːrə təˈneːva tre kwatːr ˈanːə də ˈmeːnə…e ˈmːamːa mə ʧː afːəˈdeːva ˈpuːrə ˈdiːʧə sa patˈːsjaːtə nˈʣeːma ˈʃtatːʃə atˈːɛnda ˈtutːə ʃtə ˈkoːsə akːuˈʃi…e fːaʧaˈvɛːmə ʃtə kəmˈːaːrə faʧaˈvɛːmə i ˈdːʒiːrə nə ˈbːej ˈjurnə ˈkweʃta mə dəˈʧetːə a ɛ ˈdːja m e kjaˈmaːta la maˈeʃtra s. ka m o manˈːa ai ˈmaːrə a ˈsːɛːrapo…pəˈrɔ ʧə ʃta ˈtaːta ke nə mːə ˈfa lə ˈskarpə i mo ˈtɛŋɡə ˈtutːə ˈskarpə masˈːitːʃə ma a mːe mə ˈsirvənə lə ˈskarpə ˈfiːnə pə i ai ˈmaːrə
e ˈsində dəˈʧetːə i…ˈkomːə faˈʧeːmə…ˈmamːa lə ˈte nə ˈpaːrə ə ˈskarpə da ˈtɛnːisə lədˈːʒeːrə nˈʣomːa su ˈpːuːrə ˈbːɛlːə…mo tːu sa kə ˈfːa ˈkwanːə tɛ ˈi i ˈvajːə ˈtaːlə ˈjurnə mə dəˈʧetːə la ˈdaːta la irˈnaːta kə ˈjːeːva dəˈʧetːə tu ˈviːnə sotː a ˈkːaːsa ˈsotːə ˈalːa fəˈnɛʃtra adˈːo ˈdɔrmə i e mːə ˈkjaːmə mə ˈbːusːə i m arˈːitːsə e tːə lə ˈdɔŋɡə i lə ˈskarpə lə te ˈmamːa nə ˈpaːrə ˈskarpə…ˈkwelːa ma pənˈʣɛnːə ka i ʧə lə ˈjeːva a ˈtːɔjːə sotː ai ˈletːə ˈmamːa s ˈɛːra skawˈsaːta e sː ˈɛːra ˈmesːə lə ˈskarpə vəˈʧiːnə ai ˈletːə i ˈjetːə ˈloːkə ˈdendə ˈalːa ˈkaːməra i təjˈːetːə lə ˈskarpə…e lː aɡːjəˈretːə ˈalːa fəˈnɛʃtra e ˈkːweʃta ˈjetːə ai ˈmaːrə la mːaˈtiːna ˈmamːa ˈjeːva rətrəˈvɛnːə lə ˈskarpə ˈdiːʧə l. adˈːo si ˈmːesːə lə ˈskarpə ˈmɛa tə lə si ləˈvaːtə tu e mːo lə ʃta a ˈdːiːʧə a mːe…e i ˈɛːra ˈfatːə ʃtə laˈvoːrə ˈɛːra ˈtoːtə lə ˈskarpə e lː ˈɛːra ˈdaːtə a ˈkːwelːa…nˈʣomːa fəˈnetːə a ˈrːiːsa pərˈke ˈmamːa saˈpeːva ˈpuːrə la ˈʃːɛːna də ˈkwelːa pərˈke i ˈpaːdrə nːi i faˈʧeːva maŋˈɡa ˈnjendə ma ˈɛːra nəkˈːoːnə səˈvɛːrə ˈkwijːə mo a n ʤə ˈfa nə ˈpaːrə ə ˈskarpə a ˈkːwelːa pə i ai ˈmaːrə va ai ˈmaːrə kə lːə ˈskarpə kə lːə vəlˈːetːə ˈsotːə ˈɛːra ˈfatːə alːəˈʃi ˈkwijːə…ˈdopːə ˈkwanːə e rəvəˈnuːta vəˈnetːə a rːəŋɡratˈːsja ˈpuːrə ˈmamːa ˈdiːʧə ˈforsə tə si arːabˈːjaːta nɔ nɔ dəˈʧetːə ˈmamːa i mə lə so rəˈfatːə po lə təˈneːva l ˈawtə…e akːuˈʃi pasˈːɛmːə ˈkwelːa irˈnaːta ˈesːa sə dəvərˈteːa ˈtandə a ʃta kə ˈnːu pərˈke ˈmamːa j imbaˈretːə a ˈfːa i mərˈletːə i faˈʧeːa fa lə majˈːetːə kə ˈtːutːə i laˈvoːrə m ˈbetːə kə lːə ˈrɔːsə kə i ˈraːmə də ˈrɔːsə…ˈesːa aŋˈɡoːra mo ˈkwanːə rəˈve ka po s e spəˈsaːta…
e ˈiːta a k. ˈabːəda te dːu ˈfijːə ˈuːna e mːaˈeʃtra s e spəˈsaːta ˈpuːrə te tre ˈfːijːə e tːe nə ˈfijːə kə sːə ˈkjaːma v. ma ˈkwiʃtə fa nə laˈvoːrə pi i ˈmaːrə…n ˈʣatːʃə fa lə ˈʣatːərə…s e kəmˈbraːta na ˈkaːsa in tajˈlandja e lːa ˈpɔrta ˈsɛmbrə ˈloːkə mo tə ˈfatːʃə fa na ˈriːsa…mo ˈkːwanːə e ˈʃtaːtə i tarːaˈmuːtə i ˈʃteːa preokːuˈpaːta də saˈpe…e ˈkːwanːə so ʧərˈkaːtə də kjaˈma r. k ˈeːnə la nəˈpoːtə…e tːʃə dəˈʧetːə i ʧ. kə fːa saˈpe tə si ndərəsˈːaːta ˈdiːʧə ma nːɔ ˈkwelːa aŋˈɡoːra nən təˈlɛːfəna i nən ˈsatːʃə so kːjaˈmaːtə so tːʃərˈkaːtə də ˈkjeːdə nəˈtitːsjə ma aŋˈɡoːra nə mː ˈaw ˈdaːta nəˈʃuːna rəˈspɔʃta ma mo m e kjaˈmaːta ˈesːa e sːəkˈːoːmə i nə ˈjurnə ŋɡunˈdretːə r. e tːʃə dəˈʧetːə r. ma ʧ. kə ˈfːiːnə e ˈfatːa pə ʃtə tarːaˈmuːtə nəɱ ˈfa saˈpe ˈnjɛndə dəˈʧetːə ˈesːa e i ʧə dəˈʧetːə ma ki ʃːi ˈtːʃiːsa kə vːa dːʒəˈrɛnːə ˈkweʃta adːaˈveːrə…ˈkwanːə e rəvəˈnuːta ˈdalːa tajˈlandja pərˈke ˈesːa kjaˈmetːə la nəˈpoːtə e dːəˈʧetːə ka…nː ˈɛːra sətˈːʃesːə ˈnjendə adˈːo ˈʃteːva ˈesːa ka ˈʃteːva a nː ˈawta ˈiːsola…in tajˈlandja ˈdiːʧə ka su tutː ˈiːsolə e ˈesːa ˈʃteːva alː opˈːɔʃto d adˈːo e ˈfatːə i tarːaˈmuːtə e alˈːoːra…ˈkwanːə e rəvəˈnuːta i dəˈʧetːə ˈojːə mə s e arːabˈːjaːta ˈpuːrə ɛ. e ˈditːə ma ki ʃːi ˈtːʃiːsa ˈkwesːa kə vːa dːʒəˈrɛnːə ˈkwanːə mə kjaˈmetːə ai təˈlɛːfənə mə dəˈʧetːə ˈkweʃtə r. m e rəpəˈtuːtə ˈkweʃtə kə sːi ˈdːitːə tu…
e dːəˈʧetːə i ma vabˈːoːnə ma tə ˈpɔrta dːʒəˈrɛnːə də ʃtə ˈtembə in tajˈlandja si ˈvːiʃtə mo k e sətˈːʃesːə ˈdiːʧə ma nɔ adˈːo ʃtaˈvɛːmə nu nː e sətˈːʃesːə ˈnjendə…e akːuˈʃi ˈseːmə pasˈːaːtə…na ˈbːɛlːa iɱˈfanʣja ʧə ˈseːmə vəˈluːtə ˈtandə ˈbːɛːnə po ˈesːa se n e ˈiːta ˈloːkə mo pəˈrɔ ˈɔɲːə ˈtːandə rəˈve e ˈvːe nˈʤiːm a ˈkːaːsa la ˈmːiːtə ˈsɛmbrə a ˈtːʃeːna…ʧə faˈʧeːmə ka pːasːədˈːʒaːta nˈʣeːma e sːə rəˈkɔrda ˈsɛmbrə ˈkweʃtə kə sːɔ ˈfːatːə ka i so ˈdːaːtə lə ˈskarpə ˈkwanːə ˈjetːə ai ˈmaːrə ka lə ˈjetːə arːəbˈːa a ˈmamːa sotː ai ˈletːə…
\\
D: A proposito di terremoto, ti ricordi di quello che fece qui da noi nel 1984?
\\
R: parˈlɛnːə də tarːaˈmuːtə m e rəvəˈnuːtə ŋ ˈɡaːpə i tarːaˈmuːtə ˈkwanːə faˈʧetːə ˈekːə a alˈviːtə nelː otːantaˈkwatːro ˈkwanːə e ˈʃtaːtə non ˈsɔ ˈkwelːə ˈpuːrə fu nːa tradˈːʒɛːdja nu ʧə trəˈvɛmːə abˈːalːə ˈalːa ˈkaːsa də m. j. la prəfəsːəˈresːa…ka s ˈɛːra ˈfatːa la ˈpriːma kəməˈnjoːnə i ˈfijːə e ˈkːwelːa ʧə ɱvəˈdetːə pərˈke ˈabːəda ai ˈviːkulə ə ˈsandə ˈɡːjaːʃə abːəˈdeːva k aˈpo ʃta abˈːalːə ˈalːə ˈpriːmə ˈkaːsə ˈalːa ˈkaːsa diː ˈsoːʧərə…ˈdoːpə la ˈfiːnə diː rəɱˈfreskə ma menəˈmaːlə ka fu ˈalːa ˈfiːnə ka sənˈːɔ fəˈneːva in tradˈːʒɛːdja…alˈːoːra faˈʧetːə ʃta ˈskɔsːa ə tarːaˈmuːtə pə lːa ˈvja pə lːə ˈskaːlə nən ʣə tːʃə pəˈteːva kaˈla ka faʧaˈvɛːmə lə kaˈprjɔːlə…m. ˈsubːətə dəˈʧetːə ˈkwiʃtə e ˈkːwijːə ˈnoʃtrə ɡrəˈdɛnːə ˈkomːə a ˈkːijːə k e ˈfatːə in ˈfriuli ˈkwelːə mo kiˈsa kə sːətˈːʃɛːdə diˈfatːə lə ˈskɔsːə sə rəpəˈteːvanə…na ˈkoːsa kə n ʣə ˈkreːdə ˈproːpia…ˈkwanːə ʧə nə ˈjɛmːə nˈʤiːma a…ˈalːə ˈkaːsə ˈnɔʃtrə…s afːatˈːʃetːə s. m. tu i kəˈnuʃːə…e dːəˈʧetːə ma e ˈʃtaːtə tarːaˈmuːtə ˈkwijːə e ˈve…i mə sɔ trəˈvaːtə aˈkaːpə ai ˈmondə ka mə so ˈiːtə a ˈfːa nəkˈːoːnə nʣaˈlaːta diː katːʃaˈlɛːprə ˈɛrva ə ˈsanda maˈrja i krəˈspiːnə mo sɔ ˈdːitːə mo ˈsa kə ˈfːatːʃə…mo mə ˈmaɲːə m akˈːonʤə ʃta nʣaˈlaːta e mːə la ˈmaɲːə e pːo ˈkaːlə pə wːəˈde k e ˈʃtaːtə ˈkwelːə k e sətˈːʃesːə kə ʃtə tarːaˈmuːtə…e akːuˈʃi fu ˈfatːə…po rəwəˈnetːə a ˈkːaːsa w.…e dːəˈʃetːə ma so ˈvːiʃtə skapˈːa ˈtutːa la ˈdːʒɛndə…
i ˈʃteːva a rəˈda nə wəˈʃtiːtə a…ai ˈjːeːnərə d a.…sə trəˈvetːə nˈʤiːma a nːa ˈsɛdːʒa ka ˈʃteːa a spəkˈːa i wəˈʃtiːtə pə rədatˈːʃijːə mo i nən ˈsatːʃə sə ˈɛːra pi i laˈvadːʒə opˈːuːrə sə ˈɛːra kakˈːoːsa diˈvɛrsə…ˈdiːʃə w. ma nən ʣi sənˈduːtə i tarːaˈmuːtə nɔ i mə sɔ truˈvaːtə… ˈkwijːə nː ˈɛːra sənˈduːtə i tarːaˈmuːtə ˈdendə ˈalːa bətˈːeːɡa…ˈdiːʃə ka vəˈdetːə la ˈdːʒɛndə kə skapˈːeːvanə pə lːa ˈvja ka sənˈːɔ n ʣ ˈɛːra akˈːortə ə ˈnjɛndə s e trəˈvaːtə nˈʤiːma a nːa ˈsɛdːʒa ka ˈʃteːva a rːəˈda i wəˈʃtiːtə a kːwijːə…ma fu ˈrosːə ˈpuːrə ˈkwelːə nu ʃtaˈɛːmə abˈalːə i r.…v.…ki ˈawtə…nə pərˈtɛmːə la ˈmamːa də r. ʧ aˈvɛmːa i pə ˈfːɔrʦa pərˈke ˈkwelːa ˈɛːra ˈvɛkːja ˈkoːmə la pərˈtiːvə skapˈːɛnːə a ˈdːɛʃtra e sːəˈniʃtra ˈkwanːə faˈʧeːvanə ˈkelːə ˈskɔsːə…e ˈjːɛmːə ˈalːə ˈtɛndə ma ˈloːkə ˈɛːra ˈpuːrə ˈbːejːə pərˈke la ˈnɔtːə ˈsotːə ˈalːə ˈtɛndə dərˈmiːvə ka nən də mətˈːiːvə paˈuːra pərˈke nən ʤə ˈʃteːva ˈnjɛndə po ˈɛːra ˈpuːrə ˈbːejːə ka maɲːaˈvɛːmə e ˈtːsitːa nə lː avaˈvɛːmə ˈmaŋɡə ˈfa pəˈrɔ nu ˈalːə ˈundəʃə jaˈvɛːmə a ˈkːaːsa a pːrəpaˈra kakˈːoːsa pə ˈkːijːə ka a. e w. nən ʤə wuˈlinːə vəˈni abˈːalːə ˈalːə ˈtɛndə sə ˈʃteːvanə a ˈkːasa nə prəparaˈvɛːmə a mːaɲˈːa e pːo nu ʧə n jaˈvɛːmə ˈpaːrə ka jːaˈvɛːmə a vilːedˈːʒa…pə nːu ˈɛːra ˈpuːrə na ˈpakːja e pːo ˈkwelːə dəˈretːə ˈpoːkə ʧə devərtaˈvɛːmə a vəˈde ˈkoːmə lə pəlaˈvɛːmə ˈkwelːə ˈtɛndə ʧə mətːaˈvɛːmə lə nʤəˈraːtə nˈdɛrːa pərˈke ˈloːkə ˈkwanːə kjəˈveːva sənˈːɔ nˈdreːva l ˈakːwa…ʃtaˈɛːmə ˈpuːrə ˈbːoːnə pəˈrɔ dəˈretːə ˈpoːkə…ˈɛːra da ˈriːdə pəˈrɔ…da ˈriːdə e dːa ˈkjaɲːə ʧə ŋɡundraˈvɛːmə kə ˈtːutːə ˈkesːə ˈpaːrə ka nu faˈɛːmə ˈiːtə ai ˈmaːrə nə salutaˈvɛːmə ˈkomːə ˈʃtaːtə ˈkomːə nə ˈʃtaːtə
\\
D: Cosa fai durante il giorno?
\\
R: i i ˈjːurnə i ˈpasːə ˈjekːə a ˈkːaːsa…mə ˈmetːə apˈːɔʃtə la ˈkaːsa…po ˈtɛŋɡə nə kurˈtiːlə ˈekːə ˈnːanʣə ˈkiːnə də ˈpjandə mə lə ˈbːejːə səˈʃtɛːmə adˈːo ˈlɛːvə na ˈfɔjːa ˈsekːa adˈːo ˈpjandə na pjanˈdutːʃa mə ˈpaːrə də təˈne na ˈvilːa…kiˈsa sə lːa təˈnesːə adːaˈveːrə ke tːʃə faˈʧesːə pərˈke ʃtɔ ˈsɛmbrə a pːatˈːsja ki i ˈfjuːrə…po ŋɡunˈdraːmə l aˈmiːkə parˈlaːmə del ˈpːju del ˈmːeːno ma ˈkwanːə tə rəˈfikːə ˈdendrə pəˈrɔ…ˈfijːa ˈmea so dːəˈloːrə pərˈke mə ˈtroːvə ˈsoːla kə nən ˈtɛŋɡə kə kːi parˈla…nən ˈtɛŋɡə lə da ˈfa i mə ˈzbriːɡə pərˈke m arˈːitːsə ˈpreʃtə la matˈːiːna…mə səˈʃtɛːmə la ˈkaːsa ˈkwanːə ve kaˈkuːna mə ˈdiːʃə ma tu ʃta ˈsɛmbrə a ˈkːɔːʃə ʃta ˈsɛmbrə a ˈfːa a mːaɲˈːa e mːa a mːe mə ˈpjaːʧə i ʧə sɔ ˈnːaːta faˈʧɛnːə ʃtə məˈʃteːrə…ˈfatːʃə ˈtandə kuˈsetːə ˈbːoːnə
\\
D: Cosa ti cucini?
\\
R: ˈɔdːʒə so ˈfːatːə…i pəlpətˈːoːnə…e mːə so ˈfːatːə i ˈriːʃə kə lːa skaˈroːla…mə nə so maɲˈːaːtə nə ˈbːej pjatˈːutːʃə…adːəˈmaːnə e mɛrkoləˈdi ˈtɛŋɡə la ˈbːjeːta e mːasˈːeːra mə ˈmaɲːə n ˈoːvə sə mːə ˈva
(00:00)
Si può cominciare?…Io abito nella strada di San Biagio…lì siamo tante amiche, tutte queste P.…F., A., T., dopo nacque T. e F. aveva già una bell’età, insomma non una bell’età perché aveva trent’anni, ma aveva sempre una decina d’anni di più…erano tanto contente…Madonna come ci divertivamo davanti la chiesa! Eravamo tante amiche, c’era A. L., c’era C. C. e queste A., D. e ci divertivamo tanto a giocare a “buzzico”, a nascondino, facevamo le comari con i cestini in testa, facevamo il giro del vicolo facendo finta che andavamo a Canneto…poi c’era questa C. C.…C. si chiama, ma noi la chiamiamo C., perché il dialetto è quello che…c’è la piaga del dialetto, diciamo noi…allora la chiamavamo C.…e quella, Madonna, come era legata alla famiglia nostra! Veniva sempre a casa a chiamarmi, perché io magari avevo tre o quattro anni di meno…e mamma mi affidava pure a lei, dice, sai, giocate insieme, stacci attenta, tutte queste cose così e facevamo queste comari, facevamo i giri. Un bel giorno, questa mi disse: “E., o Dio, mi ha chiamato la maestra S. perché mi vuole mandare al mare a Serapo…però c’è papà che non mi compra le scarpe, io adesso ho tutte scarpe pesanti, ma a me servono le scarpe leggere per il mare”.
(02:01)
“E senti”, dissi io… “come facciamo…mamma lo ha un paio di scarpe da tennis (da ginnastica) leggere, insomma sono anche belle…adesso tu sai che fai? Quando devi andare?”, “Io vado tale giorno”, mi disse la data, la giornata in cui andava, dissi: “Tu vieni sotto casa, sotto la finestra dove dormo io e mi chiami, mi bussi, io mi alzo e te le do io le scarpe, lo ha mamma un paio di scarpe”…Quella mai pensando che gliele andavo a prendere sotto al letto, mamma si era tolta le scarpe e se le era messe vicino il letto. Io andai lì dentro alla camera, le presi le scarpe…e le gettai alla finestra e questa andò al mare. La mattina mamma andava ritrovando le scarpe, dice: “E., dove hai messo le scarpe mie?”, “Te le sei tolte tu e ora lo stai dicendo a me?”…ed io avevo fatto questo lavoro, avevo preso le scarpe e le avevo date a quella…Insomma finì a ridere, perché mamma sapeva anche la situazione di quella, perché il padre non le faceva mancare niente, ma era un poco severo quello. Adesso a non farle un paio di scarpe a quella per andare al mare? Va al mare con le scarpe con la gomma sotto? Era fatto in quel modo quello!…Dopo quando è ritornata, venne pure a ringraziare mamma, dice: “Forse ti sei arrabbiata?”. “No no” disse mamma, “io me le sono ricomprate, poi le avevo le altre”. Così trascorremmo quella giornata, lei si divertiva tanto a stare con noi, perché mamma le insegnò a fare il merletto, le faceva fare le magliette con tutti i lavori sul petto, con le rose, con i rami di rosa…Lei ancora adesso quando ritorna, perché poi si è sposata…
(04:00)
è andata a C., abita, ha due figli, una è maestra, si è sposata anche, ha tre figli, e ha un figlio che si chiama V., ma questo fa un lavoro per il mare…non so, fa le zattere…si è comprato una casa in Thailandia e la porta sempre lì, adesso ti faccio fare una risata!…Adesso quando c’è stato il terremoto, io ero preoccupata di sapere…e quando ho cercato di chiamare R., che è la nipote…e le dissi io: “C. cosa fa sapere? Ti sei interessata?”. “Ma no, quella ancora non telefona, io non so, ho chiamato, ho cercato di chiedere notizie, ma ancora non mi hanno dato nessuna risposta, ma adesso mi ha chiamato lei” e siccome io un giorno incontrai R. e le dissi: “R., ma C. che fine ha fatto per questo terremoto?”, “Non fa sapere niente” disse lei, e io le dissi: “Ma che sia uccisa, cosa va girando questa davvero?”…quando è ritornata dalla Thailandia, perché lei chiamò la nipote e disse che…non era successo niente dove si trovava lei, perché era in un’altra isola…in Thailandia dice che sono tutte isole e lei si trovava all’opposto di dove aveva fatto il terremoto e allora…quando è ritornata le disse, “O Dio, si è arrabbiata anche E.” ha detto “Ma che sia uccisa, questa che va girando?” quando mi chiamò al telefono, “mi disse questo R., mi ha ripetuto questo che hai detto tu”…
(05:54)
e dissi io “Ma va bene, ma ti porta girando di questi tempi in Thailandia, hai visto adesso cosa è successo?”, dice “Ma no, dove eravamo noi non è successo niente”…E così abbiamo trascorso…una bella infanzia, ci siamo volute tanto bene, poi lei se ne è andata lì. Adesso però ogni tanto ritorna e viene sopra a casa, la invito sempre a cena…facciamo qualche passeggiata insieme e si ricorda sempre questo che ho fatto, che le ho dato le scarpe quando andò al mare, che le andai a rubare a mamma sotto il letto…
\\
(06:50)
D: A proposito di terremoto, ti ricordi di quello che fece qui da noi nel 1984?
\\
R: Parlando di terremoto, mi è ritornato in mente il terremoto quando fece qui ad Alvito nell’ottantaquattro, quando è stato non so, quello pure fu una tragedia! Noi ci trovammo giù a casa di M. I., la professoressa…perché si era fatta la Prima Comunione il figlio e quella ci invitò perché abita nel vicolo di San Biagio, abitava, perché poi abita giù alle prime case, a casa del suocero…dopo la fine del rinfresco, ma per fortuna che fu alla fine, altrimenti finiva in tragedia…allora fece questa scossa di terremoto, per la strada, per le scale non si poteva scendere, perché facevamo le capriole…M. subito disse: “Questo è quello nostro!”, gridando “come quello che ha fatto in Friuli, quello adesso chissà cosa succede!”. Difatti le scosse si ripetevano…una cosa che non si crede proprio…quando andammo su a…alle case nostre…si affacciò S. M., tu lo conosci?…e disse: “Ma è stato terremoto quello, è vero?…Io mi sono trovato su per il monte, perché sono andato a cogliere un poco di insalata, di “caccialepre”, “erba di Santa Maria”, il crespino, adesso ho detto, adesso sai cosa faccio?…Adesso mi mangio, mi preparo questa insalata e me la mangio e poi scendo per vedere cosa è stato quello, cosa è successo con questo terremoto”…e così fu fatto…Poi ritornò a casa V. e disse: “Ma ho visto scappare tutta la gente…
(08:59)
io stavo ridando un vestito a…al genero di A.”…si trovò su una sedia, perché stava tirando giù il vestito per ridaglielo, adesso io non so se era per il lavaggio oppure se era qualcosa di diverso…Dice: “Ma non hai sentito il terremoto?”, “No, io mi sono trovato”…Quello non aveva sentito il terremoto dentro il negozio…disse che vide la gente che scappava per la strada, perché altrimenti non si era accorto di niente, si è trovato sopra una sedia, perché stava ridando il vestito a quello…ma fu grosso pure quello! Noi eravamo giù, io, R.…V.…chi altro? Portammo con noi la mamma di R., dovevamo andarci per forza, perché quella era anziana, come la portavi scappando a destra e a sinistra quando facevano quelle scosse?…Andammo alle tende, ma lì era pure bello, perché la notte sotto le tende dormivi, perché non avevi paura, perché non c’era niente. Poi era pure bello perché mangiavamo e basta, non lo dovevamo neanche preparare. Però noi, alle undici, andavamo a casa a preparare qualcosa per quelli, perché A. e V. non vollero venire giù alle tende, si stavano a casa, preparavamo da mangiare e poi andavamo via. Sembra che andavamo a villeggiare…per noi era pure un divertimento e poi quello durò poco. Ci divertivamo a vedere (…), come le pulivamo quelle tende! Mettevamo le incerate per terra, perché lì altrimenti, quando pioveva, entrava l’acqua…Stavamo anche bene, però durò poco…c’era da ridere però…da ridere e da piangere! Ci incontravamo con tutte queste, sembra che noi eravamo andati al mare, ci salutavamo, come state come non state.
\\
(11:23)
D: Cosa fai durante il giorno?
\\
R: Io il giorno lo trascorro qui a casa…mi metto in ordine casa…poi ho un cortile qui davanti pieno di piante, me le sistemo bene, dove tolgo una foglia secca, dove pianto una piantina, mi sembra di avere una villa…chissà se l’avessi veramente cosa farei, perché sto sempre a giocare con i fiori!…Poi incontriamo le amiche, parliamo del più e del meno, ma quando ritorni dentro però…figlia mia, sono dolori, perché mi ritrovo da sola, che non ho con chi parlare…non ho il da fare, io mi sbrigo, perché mi alzo presto la mattina…mi sistemo casa, quando viene qualcuna, mi dice: “Ma tu stai sempre a cucinare, stai sempre a fare da mangiare”, ma a me piace, io sono nata facendo questo mestiere…faccio tante cosette buone.
\\
D: Cosa ti cucini?
\\
R: Oggi ho fatto…il polpettone…e ho fatto il riso con la scarola…ne ho mangiato un bel piattino…domani è mercoledì, ho la bietola e stasera mangio un uovo, se mi va.
